قصه بابا امان داستان بلندی است از درد و رنجی که درسازمان مجاهدین در جریان است یک داستان واقعی با اسامی واقعی که آن را جواد فیروزمند نوشته است هنرمندی با روحی حساس که بعد از بیش از بیست سال همراه با مجاهدین توانسته خودش را از دست آنها برهاند او نویسنده شاعر و نقاش توانمند ی است . این داستان در چندین قسمت در سایت های مختلف منتشر شده اینجا شما همه داستان را یکجا میتوانید بخوانید
قصه بابا امان
این نوشته را به رضا ایزانلو و کبوتران عاشق میهنم ایران تقدیم میکنم.آنها که نه به تقدیر و نه به انتخاب خود؛ بل، به اجبار سالیان جوانی عمر خود را در چنگال یکی از پلید ترین فرقه های تاریخ ایران و جهان اسیر بودند.
این سرگذشت غم انگیز؛ یکی ازهزارو یک نمونه ای است که سازمان مجاهدین خلق به اجبار(البته با زور و تهدید) برای دیگران رغم زده است.هنوز اسیران دربند دیگری هستند از این نمونه در سازمان مجاهدین !
2005/11/26
فرانسه
جواد فیروزمند
آرزو
توی خونه می پیچید بوی سمن
مثل بیداری عشق تو به من
تن من خاک ره عشق توبود
شب مهتاب می بارید اشک گل آ
مثل بارون که می زد تو گلدون آ
دل من تشنه و معشوق تو بود
یه روزی که آسمون خنده هات
پشت لب های قشنگت می بارید
یه روزی که خاطرات کوچه ها
توی چشمای سیاهت می تابید
مثل موج آ لب دریا چه خموش
من و تو، تو آرزو و جنب و جوش
اما دست آی سیاه این شب آ
تو رو با ساحل من غریبه کرد
ابرای تیره رو زد رو پلک ماه
من و چشمای تو رو بهونه کرد
توی باغ دل من جوونه بود
یه زمستون بلند هدیه کرد
حالا من موندم و شب های سیاه
توی تنهایی و غربت چه تباه
توی سلول ،توی بند،تو زندون آ
توی زنجیر،زیر دست گزمه ها
دل من هم نفس چلچله ها
پر کشیده از میون میله ها
تا ببوسم دمی از باد صبا
بزنم بوسه به خاک عشق تو
اینه آرزوی پاکم واسه تو
پائیز سال 1380 در قرار گاه باقرزاده ( جاده بغداد – رمادی) بودم. جلسات و نشست ها ی چهار ماهه" طعمه" با حضور مسعود و مریم رجوی به اتمام رسیده بود و یکان ها در حال آماده شدن برای بازگشت به قرارگاه های سابق خود بودند.
یکان ما نیز در حال آماده شدن برای بازگشت به قرارگاه موزرمی (در شهر العماره- عراق) بود.
روزهای بعد از دستگیری،روزهای شکنجه و زندان ،روزهای محاکمه ، تحقیر،سرکوب و محکومیت های اعدام به اتمام رسیده بود و من دردناک ترین روزهای زندگی خودم را در این شش ماه سپری کرده بودم.
در یک مصالحه با مسعود و مریم رجوی و مهوش سپهری ، از 8 سال زندان و اعدام توسط سازمان رجوی جان سالم بدر برده بودم .یکی از شروط عدم اعدام من ، بازگشت به تشکیلات بود و این بار مرا به قرارگاه زهره قائمی(بنام موزرمی) در شهر العماره منتقل کرده بودند.و بقیه عمرم را می بایست در این تشکیلات و در این شهر جزامی سپری میکردم.
وقتی هادی نخجیری مرا به عنوان نفر جدید الورود به نفرات یکان اش معرفی میکرد ، تعدادی از آنها زیر عضو بودند و عملا از سرگذشت من اطلاعی نداشتند .اما نفرات دست چین شده قدیمی یکان که مرا از سالیان پیش می شناختند، چکش معلقی در بالای سرم بودند تا درصورت بروز هر گونه خطایی از جانب من ، برسرم فرود بیایند ومغزم را متلاشی کنند.
با تنی مجروح و زخم خورده کل نفرات یکان را زیارت کردم! . اولین بار رضا ایزانلو را در همین یکان دیدم .جوان ساکت و آرامی بود. به نظر میرسید حدودا 22 سال سن داشته باشد.هادی نخجیری می گفت که علی بجنوردی (اسم مستعار رضا ایزانلو ) در انقلاب اش موفق نبوده و عملا مشکلات جدی در رابطه با زن و زندگی دارد. نمی خواهد انقلاب کرده و طلاق بدهد و به همین دلیل چهار چشمی مواظب اش هستیم که دست از پا خطا نکند.
من تمام موضوع را در رابطه با رضا فهمیدم ولی از سرگذشت اش اطلاعی نداشتم.با همین میزان آشنایی ، وبا نفرات یکان جدید به شهر العماره واقع در 350 کیلومتری جنوب بغداد برگشتیم.
بدلیل فراری که ازدست سازمان در بغداد داشتم ،رجوی در برابر 4000 تن برای من حکم اعدام صادر کرده بود و بهمین دلیل تمامی مواضع مسئولیت ام را در سازمان از دست داده بودم و این بار در یکان هادی نخجیری که یک یکان زرهی بود بعنوان نفر صنفی یکان (یکان آنموقع متشکل از2تا 21 نفربود) سازماندهی شدم و از این بابت خیلی راحت و آسوده بودم که دیگر رده و قپه ای از رجوی ندارم.
هادی و تمام افراد قدیمی سازمان را که در آن یکان بودند ، می شناختم .درواقع این یکان بگونه ای طراحی شده بود که مراقب چند نفراز جمله من هم باشند.
سال 1380 مسعود و مریم رجوی دوران آمادگی برای عملیات سرنگونی را اعلام کرده بودند و کل نفرات یکان میبایست شب وروز شان را برای این کار میگذاشتند.
بهارسال 1381بدلیل شرایط سیاسی منطقه و تهدیداتی که آمریکا بر علیه عراق میکرد،تشکیلاتا دستور داده شده بود که کلیه قرارگاه ها محل های خود را ترک کرده وبا کلیه تجهیزات و زرهی به قرارگاه اشرف برگردند.یکان ما نیز به قرارگاه اشرف منتقل شد.
در این دوران مرا بعنوان دیدبان به یکان توپخانه منتقل کردند.وظیفه من در عملیات ،دیدبانی در خط مقدم و همراه با یکان های جلودار بود.رجوی طرح خوبی را برای ذبح تشکیلاتی ام انتخاب کرده بود.و عملا به این شکل می خواست هنگام شروع عملیات سرنگونی صدام توسط نیروهای آمریکایی سرم را به باد بدهد.و من خیلی خوب به این نکته اشراف داشتم.تا آنموقع چندین بار طرح فرار داشتم ولی در نهایت تصمیم گرفتم که بمانم و روز احتظار فرقه رجوی را در عراق ببینم .
روزهای آمادگی برای عملیات سرنگونی که تا تاریخ25 اسفند سال 1381 به طول انجامید ، روزهای سوءاستفاده رجوی از تخصص های علمی و فنی من نیز بود.
آماده سازی و تعمیرات خودروهای مهمات بر،آماده سازی و تعمیرات موشک انداز های کاتیوشا اورال روسی و داک رومانیایی ،آماده سازی و تعمیرات خودروهای یخچالدار و سیستم های تبرید و تجمید و یخسازی ،آماده سازی و تعمیرات توپ های 130 م.م بعلاوه نصب مهمات گذار اتوماتیک روباتی روی توپ های 130 م.م و نصب موشک انداز های 122 م.م کاتیوشا روی مهمات بر های ام113 آمریکایی ، ازجمله کارهایی بود که باید انجام میدادم.
انجام این گونه کارها در درون تشکیلات برای من که عنصر فراری و متمرد از سازمان بودم بدون تعارف و اجباری بود.و عملا به من ابلاغ میشد که این کار را باید انجام بدهم و حق هیچگونه چون و چرایی را هم ندارم. و من تمام این سختی ها و سوءاستفاده ها را تحمل میکردم تا روز موعود فرا برسد.
در تاریخ 26 اسفند سال1381 بدلیل تهدید به شروع عملیات نیروهای آمریکا در عراق از قرار گاه اشرف به کوه های جبه داغ واقع در شهر جلولا از استان دیالی (هم مرز با ایران) منتقل شدیم و تمامی وسایل و محل های استقرار نفرات را در کوه های جبه داغ (حوالی شهر جلولا) استتار کردیم . با اینحال وقتی نیروهای آمریکایی به آن منطقه حمله کردند از دست نیروهای آمریکایی درامان نبودیم ودر روزهای سقوط صدام در بغداد ، بخش زیادی ازامکانات ،خودروها ، زرهی ها و کلیه قرارگاه های سازمان در شهر های مختلف عراق ، زیر حملات هوایی نیروهای آمریکایی و انگلیسی بطور کامل نابود شدند(بجز اشرف که فقط چند نقطه از آن بمباران و نابود شد).و بالاخره صدام بزرگ ترین حامی و تکیه گاه اصلی جنایت های فرقه رجوی در عراق سقوط کرد.و این برای سازمان رجوی عزای مرگ بود.
بعد از استقرار نیروهای آمریکایی در کلیه مناطقی که مجاهدین استقرار داشتند ،ابتدا به قرارگاه ذاکری (پادگان تخلیه شده فرماندهی سپاه دوم عراق در منطقه جلولا) و سپس به قرارگاه اشرف منتقل شدیم.کلیه نیروهای سازمان واخورده ودر بلاتکلیفی بودند.
تابستان سال 1382 در قرارگاه اشرف بودیم و سازماندهی یکان ها دستخوش تغییرات زیادی شد.از آنجا که در منطقه جنگی فرار نکرده و مانده بودم ، میزان بیشتری نسبت به قبل رویم حساب باز کرده بودند و در همین دوران از آنجا که دیگر به من تحت مسئول میدادند در خواست کردم که رضا ایزانلو را نیز تحت مسئولیت من در بیاورند ولی تشکیلات و زهره قائمی که فرمانده FM4 بود، بشدت با این مسئله مخالفت کرد و من می دانستم که چرا مخالفت میکنند .
جنگ من با سازمان مجاهدین در رابطه با رضا ایزانلو تا بهار سال 1383 طول کشید . در فروردین سال 1383 بعد از نشست ها و اعتراضات بسیار، بالاخره زهره قائمی را تهدید کردم که اگر به خواسته ام پاسخ مثبت ندهد از سازمان جدا شده و به نیروهای آمریکایی پناهنده خواهم شد .
وقتی در یکی از نشست ها رودروی زهره قائمی قرار گرفتم ، گفتم یا رضا ایزانلو را تحت مسئولیت من در می آورید ،یا اینکه از سازمان جدا میشوم.زهره قائمی از من سئوال کرد و گفت که چرا ؟ چرا این همه روی این مسئله اصرار داری ؟پاسخ دادم بدلیل بلایی هایی که سر ا ین فرد در تشکیلات آورده اید ! و شما این را بخوبی می دانید .
رویارویی من با زهره قائمی 6 ماه طول کشید و آخرین بار 4 ساعت نشست انفرادی حول این موضوع داشتم و در نهایت زهره قائمی که سازمان را نمایندگی میکرد با کسب تکلیف و مشورت با مژگان پارسایی مسئول ا ول وقت سازمان مجاهدین ، شکست خورده و رضایت داد.
روز بعد مخفیانه سراغ رضا رفته و موضوع را به ا و گفتم و با هم جشن گرفتیم.
در اولین گام موفق شده بودیم و بر اساس طرحی که از قبل داشتم به اولین هدف دست یافته بودم.
مدتی بعد رضا تحت مسئول من بود و همین عامل باعث شده بود که بدون رعایت پروتکل های ظاهری و اتهمام محفل زدن در تشکیلات، با رضا تماس برقرار کرده و ازتمام سرنوشت او مطلع شوم.سرنوشتی دردناک که مسبب اصلی آن رجوی و فرقه اش بود.
بعد از مدتی که نیروهای آمریکایی در قرارگاه اشرف مستقر شده بودند ،فرماندهی نیروهای آمریکایی از طرف پنتاگون و وزارت امورخارجه آمریکا به سازمان رجوی ابلاغ کرده بود که برای تعیین استاتو و در ادامه آن شناخت اعضاء سازمان، می خواهد با تک تک افراد در خارج از قرارگاه اشرف مصاحبه خصوصی داشته باشد.کل فرماندهان و تشکیلات سازمان در تب و لرز بسیار عجیبی فرو رفته بودند و این احتمال وجود داشت که تعداد خیلی زیادی از ناراضیان دیگر به قرارگاه اشرف برنگردند و به نیروهای آمریکایی پناهنده شوند.این بزرگترین خطر برای تشکیلات فرقه رجوی در آن مقطع بود و بهمین دلیل طی دو هفته نشست های پیاپی اقدام به توجیه اعضاء سازمان نمودند.نفرات سازمان در مصاحبه های اختصاصی با نیروهای وزارت امورخارجه آمریکا می بایست از عملکردهای 40 ساله سازمان دفاع میکردند و برای آمادگی با چنین شرایطی جلسه های پرسش و پاسخ توسط فرماندهان سازمان برای عموم برگزار گردید.و در نهایت روز موعود داشت نزدیک میشد ولی زهره قائمی که به ظاهر زرنگ تشریف داشت یک روز قبل از مصاحبه من و رضا را بصورت انفرادی به اطاق کارش فرا خواند تا ببیند که آیا درمصاحبه از دست نیروهای سازمان گریخته و پناهنده نیروهای آمریکایی میشویم یا نه ؟ و با اینکه من تمام حرف ام را بصورت آشکار و بی پرده زدم ولی زهره قائمی که به اصطلاح دزدگیر انقلاب مریم رجوی و تشکیلات سازمان در عراق بود ، موضوع را نگرفت.دست آخر زهره قائمی سه سئوال از من داشت که پاسخ دادم.
سئوال اول:بعنوان یک فرد سیاسی و با تجربه، آینده سازمان مجاهدین را چگونه می بینی ؟
پاسخ من به این سئوال فکرمیکنم واقع بینانه بود ؛گفتم تا دیروزبا صدام و از دیروز تا فردایی که دیده نمیشود با آمریکا !البته اگرآمریکا قبول کند.
سئوال دوم: نیروهای آمریکایی در آینده ما را مسلح خواهند کرد؟
پاسخ دادم ؛نه با این عجله که می خواهید ولی اگراحتمالی مانند نیروهای شرکت کننده در ائتلاف افغانستان یا عراق برای شما وجود داشته باشد ،ممکن است ولی نه حتی مثل صدام .البته این موضوع ممکن است که طرح جناح جنگ طلب پنتاگون باشد ولی به نظرم هیچ وقت محقق نخواهد شد.
سئوال سوم:فردا به مصاحبه با نماینده های وزارت امور خارجه آمریکا میروی ،آیا حرفی یا تناقض نگفته ای در رابطه با سازمان داری ؟
گفتم ،بله
گفت ؛چیست؟
گفتم بهتر است جواب ندهم.
گفت؛نه بگو
گفتم ،تیز تیزو با صراحت بگویم .
گفت ؛بله .
گفتم باشد ،حرفی دارم هضم ناشدنی ، مثل یک کینه .نه برای انتقام بلکه فراتر از هر انتقامی .
گفت ؛چیست؟
گفتم ،برای اینکه به این سئوالت پاسخ بدهم باید برایت یک داستان واقعی تعریف کنم.
گفت؛داستان چی ؟
گفتم ،داستانی در جواب آخرین سئوالت.
گفت ؛بگو
گفتم ،باشد و این داستان را درحالی که در اطاقی تنها و پشت میزش نشسته بودم برایش تعریف کردم:
داستان روباه:
پنجشنبه هفته پیش که زمان در اختیار خود و تماشای فیلم سینمایی بود مرا نگهبان ستاد گذاشته بودند.هوا سرد بود و من در داخل کیوسک نشسته بودم . می خواستم در همانجا شام بخورم.شام سالاد اولوویه بود.همینکه خواستم لقمه نانی بردارم ، دیدم که یک روباه در فاصله 50 متری روبروی کیوسک ایستاد و بروبر منو داشت نیگاه میکرد.
نگاه ام رو از روباه برداشتم تا شام ام رو بخورم.اولین لقمه ام رو که برداشتم دوباره چشم ام به روباه افتاد .روباه داشت منو نیگاه میکرد و سرش رو تکون میداد .
از همون فاصله دور از روباه پرسیدم چی میخوای؟ می خواهی شام ام رو بهت بدم؟ روباه دوباره سرش رو به علامت تایید تکون داد.
توی دلم گفتم عجب روباه پر رویی ! باشه ولی تو اول بگو چرا بهت میگن حقه باز؟ وچرا تا بحال کسی نتونسته تو رو با شیوه های معمول توی دام بیاندازه ؟ معمولا میگن به این سادگی توی دام نمی افتی ؟ درسته ؟ روباه دوباره سرش رو به علامت تایید تکون داد .
گفتم باشه شام ام رو بهت میدم ولی قصد دارم این سنت تاریخی رو امشب بشکنم ، موافقی؟
روباه دوباره سرش رو تکون داد.مسابقه بین من و روباه شروع شده بود .اون می خواست شام ام رو مجانی بخوره من می خواستم اونو بدام بیاندازم.
کار رو شروع کردم.نان همراه شام ام رو 7 قسمت کرده و شام ام رو نیز از کم تا زیاد روی تکه های نان تقسیم کردم.
از کمترین غذا شروع کردم.سهم کمتر را برداشته و از کیوسک خارج شدم و 15 متربه روباه نزدیک شده و غذا رو روی زمین گذاشته و به کیوسک برگشتم.نشستم روی صندلی و به روباه نگاه کردم .
روباه از جای خودش تکان خورد. گفتم چرا نمی آیی؟.
روباه آروم به غذا نزدیک شده ،چرخی دور غذا زد ،غذا را برداشته و از همان مسیر که آمده بود برگشت و چند متر دور تر مجددا رو به من نشسته و غذا را میل کرد.
6 با این کار را انجام دادم و هر بار فاصله خودم با روباه رو کمتر میکردم .در این 6 بار مسیرتردد تاکتیکی و استراتژی روباه یکی بود ولی تاکتیک برداشتن غذا با بار قبلی فرق میکرد .
ولی با این حال از یک شیوه یکسان برای برداشتن غذا استفاده میکرد .
موقع برداشتن غذا یک بار دور غذا چرخ زده و پشت اش را به من کرده غذا را برمیداشت و از مسیری که آمده بود برمیگشت.ازلحظه ای که پشت اش را به من میکرد تا غذا را برداشته و برود 3 ثانیه زمان نیاز بود و این زمانبندی در تمامی مراحل یکسان بود.بالاخره تاکتیک روباه را درآورده بودم و این بار طرح ام را شروع کردم.طرحی که برای بدام انداختن روباه می بایست هوشیاری زیادی بخرج میدادم.
بار آخر سهمیه هفتم غذا را نیم متری خودم در کناردرب کیوسک قرار دادم و خودم در پشت درب ایستادم.روباه از محلی که ایستاده بود به سمت غذا حرکت کرد .
تاکتیک اش با 6 بار قبلی فرق داشت ولی نحوه برداشتن غذا همان شیوه قبلی و کهنه شده بود و من فرصت داشتم که در مدت 3 ثانیه روباه را بگیرم.همین کار را کردم وزمانیکه پشت اش رو به من قرار گرفت روباه را از پشت با دست هایم گرفتم .
روباه در میان دست های من گرفتار شده بود و دست و پا زده و تلاش میکرد دست هایم را زخمی کند .به روباه گفتم دیدی چی بروزت اومد ؟ با همه زرنگی ات گیر افتادی .
وقتی روباه حرف های منو شنید آروم شد و من روباه رو ول کردم و رفت همان جای قبلی و در 50 متری من ایستاد و داشت منو نیگاه میکرد.
از اونجا داد زدم روباه شکست خوردی درسته؟بالاخره شرط و باختی درسته ؟ روباه سرش رو به علامت تایید تکون داد .گفتم برو دیگه ولی یادت باشه وقتی از تاکتیک درست استفاده نکنی نمی تونی به جایی برسی و استراتژیک نیز شکست می خوری .برو خدا تو شکر کن که اگه یه شکار چی جای من بود احتمالا الان پوست ات رو کنده بود و دست کش درست کرده بود. برو ولی یادت باشه که تو روباهی و من جواد فیروزمند.
و این رو 3 بار برای روباه تکرار کردم و روباه نیز سرش رو تکون داده و رفت .من هم نگهبانی ام تموم شده و برای استراحت به آسایشگاه رفتم.
قصه رو که تموم کردم به زهره قائمی گفتم ؛متوجه این داستان شدید؟زهره گفت بله .گفتم پس من جواب سئوال شمارو با همین قصه دادم.امیدوارم جوابتان را گرفته باشید!زهره مکثی کرده و گفت آره جواب را گرفتم.
از اطاق زهره قائمی بیرون آمده و به محل قرارگاه رفتم.زهره قائمی بلافاصله رضا ایزانلو را نیز برای چکاب فکری و در واقع بازجویی و کشف ذهنی نزد خود فراخوانده بود که از رضا نیز چیزی دستگیرش نشد و رضا به قرار گاه برگشت .
(موضوع از این قرار بودکه اگر تشکیلات سازمان، در این بازجویی و کشف ذهنی حضوری حدس میزد که فرد مورد نظر برای مصاحبه نزد نیروهای آمریکایی رفته،چهره واقعی و جنایتکار سازمان مجاهدین را بیان کرده و پناهنده نیروهای آمریکایی بشود ،او را برای مصاحبه در محلی در خارج از قرارگاه و نزد نیروهای آمریکایی نمی فرستادند و فرد را نگه داشته و در اتمام مصاحبه ها فرد را به عنوان بیمار به مرکز پزشکی در داخل قرارگاه اشرف فرستاده ونیروهای آمریکایی نیز با این شخص همراه بیمارانی که در بیمارستان مجاهدین و در داخل قرارگاه اشرف بستری شده بود ،مصاحبه میکردند .که آنجا نیز فرد دست بستگی داشته و در واقع تحت پوشش ودر حضور نیروهای سازمان مجاهدین با نیروهای آمریکایی مصاحبه میکردند و به همین دلیل فرد نمی توانست حرف هایش را به نمایندگان وزارت امور خارجه آمریکا بزند و به این فرد تنها فرصت راحت شدن و فرار کردن از نزد مجاهدین را از دست میداد .)
روز 6 اردیبهشت سال 1383 بود وقرارگاه اشرف در یک روز قبل از مصاحبه با نیروهای آمریکایی تقریبا به حالت نیمه تعطیل درآمده بود.چرا که اکثرافراد مشغول آماده سازی خود و وسایل فردی و یا سناریوها و آلبوم های خود بودند.
همان شب من و رضا را بدلیل کمبود نیرو، با هم نگهبان" ضلع"گذاشته بودند.ساعت 12 شب بود که باهم به نگهبانی در کنار سیم های خاردار و سیاج ضلع جنوب شرقی قرار گاه اشرف رفتیم .رضا دلهره و دلشوره داشت.چرا که روز بعد می بایست برای همیشه از دست سازمان مجاهدین فرار کرده و نزد نیروهای آمریکایی پناهنده شود.
برای اولین بار بود که رضا را بغض آلود میدیدم .پرسیدم چی شده رضا؟با اندکی مکث گفت از فردا می ترسم .چون نمیدانم چه برسرمان خواهد آمد؟اگر نیروهای آمریکایی ما را برگردانده و مجددا تحویل سازمان مجاهدین بدهند چه بکنیم؟
گفتم نگران نباش این کار را نمی توانند بکنند!رضا گفت اگر این کار را بکنند چی؟بیا و همین الان از همینجا که 2 ساعت هم وقت داریم فرار کنیم!
گفتم رضا حدس میزدم که این مسئله را در اینجا مطرح کنی ولی ساده نباش .خوب فکر کن ،الکی من و تو را در اینجا آن هم درست شب قبل از مصاحبه با هم نگهبان نگذاشته اند!
از آنجا که زهره قائمی در بازجویی و کشف ذهنی حضوری موفق نشد چیزی از ما بدست بیاورد .امشب برای ما برنامه چیده است و اتفاقا می خواهد که ما از این سیم خاردار فرار کنیم تا در آن طرف سیم های خاردار و در خارج از اشرف حساب مان را برسد بنا بر این از اینجا فرار نمیکنیم بلکه فردا در زمان مصاحبه فرار خواهیم کرد .بالاخره رضا را قانع کردم و پس از اتمام نگهبانی به قرارگاه برگشته و استراحت کردیم.
روز بعد یعنی 7 اردیبهشت سال 1383 طی یک مراسم خاصی که سازمان مجاهدین و زهره قائمی برای افرادی که به مصاحبه میرفتند برگزار کرده بود،بالاخره با اتوبوس به سمت محل استقرار نیروهای آمریکایی حرکت کردیم و در آنجا پس از بازرسی بدنی و ... در یک فرصت مناسب به نزد نیروهای آمریکایی رفتیم. درآن محل نیروهای سازمان حضور نداشتند و ما توانستیم به نماینده وزارت امورخارجه آمریکا چهره جنایتکار سازمان مجاهدین را افشا کرده و از نیروهای آمریکایی درخواست پناهندگی کنیم که آنها نیز پذیرفته و از ما استقبال کردند و از آن پس به کمپ افراد جدا شده از سازمان منتقل شدیم.
مدت 10 ماه بود که در کمپ افراد جدا شده از سازمان بودم .من و رضا در یک محل ودر یک کمپ با هم بودیم .درداخل کمپ با افراد زیادی که بدلایل صنفی و نیازهای اقتصادی و یا بدلیل فریب ها و وعده ها به سازمان مجاهدین پیوسته بودند آشنا شدم .
در آنجا با سرگذشت بسیاری از جوانان ایرانی آشنا شدم که بین1تا3 سال بود به سازمان مجاهدین پیوسته بودند.سرگذشتی دردناک که در سازمان ها و احزاب دیگر حتی یک بار هم تکرار نشده است.افرادی که برای گرفتن اقامت در کشورهای اروپایی از ترکیه و یا پاکستان و یا سایر کشورهای آسیایی گول سازمان مجاهدین را خورده و به عراق اعزام شده بودند تا پس از 6 ماه به یک کشور اروپایی اعزام شوند و در این رابطه تمام سرمایه و دارایی اولیه خود را نیز از دست داده بودند ،درد مرا بیشتر و بیشتر میکرد.
ولی در کمپ نیروهای آمریکایی نیز راهی برای برون رفت و بطور خاص به سمت کشورهای اروپایی وجود نداشت.شرایط زندگی در کمپ سخت بود .ولی بهتر از قرارگاه مجاهدین در اشرف بود.
بعد از 10 ماه بالاخره راهی برای برون رفت بوجود آمده بود.صلیب سرخ جهانی با نیروهای آمریکایی و ایرانی به توافق رسیده بودند که بخشی از افراد کمپ را که تمایل به بازگشت دارند به ایران برگردانند و اولین گروه ،گروه اسرای ایرانی بود که رضا هم جزو آنها بود .
چند روز دیگر باید با رضا خداحافظی کنم.فرصتی بود که به رضا گفتم یک بار تمام داستان و سرگذشت ات در داخل مجاهدین را برایم تعریف کن تا شاید اگر روزی وقت داشتم بتوانم سرگذشت دردناک ات را بنویسم .رضا نیز موافق بود .داخل چادر نشستیم و رضا تمام سرگذشت اش را برایم تعریف کرد...:
زمستان سال1376، بابا امان محلی که در آنجا بدنیا آمده بودم، خيلي سرد بود.با اينكه برف همه جا رو پوشونده بود ولي وقتي خودتو به كنار جاده ميرسوندي واز پشت سرت به دل كوه ها نيگاه ميكردي مي تونستي منظره زيباي با با امان رو با تمام خاطره هاش تماشا كني و برای همیشه توی ذهنت بسپری.
پارك جنگلي بابا امان ،در كنار جاده بجنورد – مشهد و رودخونه اي كه از كنارش ميگذشت، جلوه زيبا و خاصي به بابا امان ميداد.
هر لحظه اش برام يه خاطره بود.پدر ،مادر،دوستهام ،...و معصومه اون دختر بانمك همسايه مون ،اونجا كه در كنار تنها درخت درخونمون ،توي اون كوچه باريك با ديوارهاي كاه گلي چشم انتظار برگشتنم بود.
چه قدر زيبا بود اون لحظه و چقدر دلم براش لک ميزد وقتي دست راستشو به علامت خداحافظي تا روي شونه اش بالا برد و آروم گفت زود برگردي رضا.منتظرت ام!...
مرخصي آخرم بود.لباس سربازي ،پوتين و اوركت ام رو پوشيده بودم باز هم سردم بود.هر چه زودتر مي خواستم خودمو به منطقه برسونم .منطقه هم گرم تر بود و هم اينكه ميتونستم خودمو مشغول كنم تا اين همه فشار ذهني نداشته باشم.
به ترمينال اتوبوس رسيده بودم .سوار اتوبوس شدم.از پشت شيشه داشتم به بيرون نيگاه ميكردم.برف شروع كرده بود به باريدن و من توگوله هاي برف با خاطراتي كه از معصومه داشتم گم شدم.
با صداي راننده كه ميگفت مسافرين محترم به شهر ايلام خوش آمديد.لطفا وسايل خود را برداشته و پياده شويد ،از جا پريدم.وسايل ام را برداشته و پياده شدم.بايد ميرفتم مركز گردان و از اونجا خودم رو به پاسگاه مرزي ايران وعراق كه محل خدمت سربازي ام بود،ميرسوندم.
شب رو در مركز گردان گذروندم و صبح روز بعد با يك خودرو نظامي خودم رو به پاسگاه رسوندم .حالا بايد 4 ماه ديگه رو تحمل ميكردم تا خدمت ام تموم ميشد.به مادرم گفته بودم كه همه چيز رو براي عقد آماده كنه.حلقه ها رو هم خريده بودم و توي خونه پيش مادرم بود.مي خواستم بلافاصله پس از اتمام خدمت سربازي ام با معصومه عقد كنم و بعد از اينكه يك كار و كاسبي مناسبي پيدا كردم ، با هم عروسي كنيم.دلم مي خواست اولين بچه ام از معصومه دختر باشه و اسمشو بذارم شقايق.خيلي از اسم شقايق خوشم مي اومد.
معصومه دختر خيلي خوشگلي نبود ولي بد هم نبود .تو اين همه مدت اين همه دختر ديده بودم ولي فقط همين يكي چشم ام رو گرفته بود و دوستش داشتم.چشم هاي درشت ، ابرو هاي پرپشت و نگاه معصومانه.اين همون چيزي بود كه منو عاشق اش كرده بود.
معصومه هم منو دوست داشت.از بچه گي تو همون محله و تو همون كوچه بزرگ شده بود. با برادرش جواد از بچه گي رفيق بودم.جواد مثل برادرم بود و همديگرو خيلي دوست داشتيم.
خونه پدري جواد توي دهكده بابا امان درست روبروي خونه ما بود.هر وقت ميرفتم روي ايوون خونه، مي تونستم حياط خونه شون رو ببينم.خيلي وقت ها مي ايستادم روي ايوون و معصومه رو كه توي حياط داشت كار ميكرد نيگاه ميكردم.خيلي وقت ها اون هم مي ايستاد و منو نيگاه ميكرد و بدون اينكه بتونيم باهم حرفي زده باشيم نيگاهمون يكي ميشد وبه اين شكل دنيايي از حرف بين ما رد و بدل ميشد.
محججب بود ولي موهاي سرشو ديده بودم .گيس بلندي داشت.سياه سياه مثل شب و اون دوچشم سياه كه زير ابروهاي پرپشت اش از ميون گيس بلند اش بيرون ميزد و معصومانه به من نيگاه ميكرد.
نگاه هاي معصومه يه دنيا برام معني داشت.نگاه هايي كه تموم خستگي عمرم رو از بين ميبرد و به من انرژي بيشتري ميداد.آخه من عاشق اش بودم و حاضر بودم براش بميرم ،... .
در پاسگاه مرزي بعد از معرفي خودم به سرگروهبان ، رفتم وسايل ام رو بذارم توي آسايشگاه ، حسن رو ديدم .
بعد از احوال پرسي و...حسن گفت جات خالي امروز صبح رفته بوديم بيرون پاسگاه شكار.دو تا كبك زديم ،بعدش هم نشستيم دوتايي با سرگروهبان كباب كرديم و خورديم .خيلي خوشمزه بودند دلم مي خواست توهم اينجا بودي و با هم بساط پهن ميكرديم .ولي فردا هم با سرگروهبان ميريم.با ما مي آيي؟ گفتم آره اگه سرگروهبان قبول كنه.گفت اونش با من.
صبح بعد از بيدار باش و انجام كارهاي پاسگاه ، سلاح هايمان را برداشته و با حسن و سرگروهبان به سمت مرز راه افتاديم .مرز در 300 متري ما قرار داشت.اون طرف سرزمین عراق بود.
يادگار هاي دوران جنگ ؛كفش، پوتين،يقلاوي،قمقمه،لباس هاي پوسيده و كلاهخود بي صاحب، زماني كه همينجا قتلگاه شون بود روي زمين ديده ميشدند.
اون ور شيار يك كلبه مخروبه بود كه درست لب مرز قرار داشت و قديما چوپون هاي كولي براي استراحت و خوردوخوراك از اون استفاده ميكردند.
هنوز به كلبه نرسيده بوديم كه از طرف روبرو،ازپشت خاكريزعراقي ها به سمت ما شليك شد.فاصله ما با خاكريز 100 متر بود .هر سه نفر روي زمين دراز كشيديم.حسن و سرگروهبان با فاصله حدودا15 متري هر دو سمت راست من بودند اول فكر كردم كه گلوله خورده اند ولي وقتي صداشون كردم و جواب شنيدم نفس راحتي شنيدم.نمي دونستم چه خبره.فكر ميكردم عراقي ها اومدن سرباز دزدي.ولي بعد از چند لحظه ، يكي با بلند گو دستي از فاصله تقريبا 50 متري به زبان فارسي مي گفت مزدوران خميني شما در محاصره ايد تسليم شويد.و پشت سر هم اين جمله رو تكرار ميكرد.
شوكه شده بودم .سال 1376 بود و قرارداد آتش بس با عراقی ها پا برجا بود ولی اونها مرز رو رد كرده و توي خاك ايران بودند .نمي دونستم كي اند؟.ميخواستم تكون بخورم برگردم كه حسن متوجه شده و صدا كرد و گفت بهتره تسليم بشيم.گفتم نه من برميگردم .
اين ها ايراني ان ولي مزدور اند.من تسليم مزدورا نميشم.همينطور كه روي زمين دراز كشيده بودم خواستم برگردم ،در يك لحظه چشم بهم زدن چندين سلاح با هم شليك كردند و گلوله ها بودند كه از فاصله 50 متري به سمت ما مي آمدو در اطراف ما به زمين اصابت ميكرد.همانجا خواستم جابجا بشم كه دو گلوله به پاهام و يك گلوله هم به سرم اثابت كرد و ديگه هيچ چي نفهميدم.
وقتي چشم باز كردم درد زخم هايي كه برداشته بودم سرتاسر وجودم رو بهم مي پيچيد.خونريزي پاهام قطع شده بود ولي هنوز از سرم خون مي آمد.خون لخته شده و خشك شده تموم صورتم رو پوشونده بود وبه زحمت مي تونستم نيگاه كنم.
بيش از 20 نفر دورو برم رو گرفته بودند .همگي لباس نظامي خاكي رنگ پوشيده و با هم فارسي حرف ميزدند.مي خواستم بپرسم شما كي هستيد ؟ از جون من چي مي خواهيد؟ ولي صدام در نمي آمد تازه اونجا فهميدم كه گلوله اي كه به سرم خورده كارشو كرده .صداهاي بيرون و افراد رو مي شنيدم ولي خودم ديگر نميتونستم حرف بزنم.اونها هم اين موضوع رو فهميده بودند.يكي از همونها كه موهاي سرش تقريبا جوگندمي شده بود و داشت سرم رو بانداژ ميكرد به اون يكي كه ميگفت زود باش بايد هر چه زودتر ببريمش عمق ،پاسخ داد تا دودقيقه ديگه آماده است.
آنها آماده حركت بودند . منو توي يك برانكارد صحرايي انداختند و با خودشون به داخل عراق بردند .بعد از طي تقريبا يك كيلومتر ،پشت جاده مرزي يك خودرو لندكروز خاكي رنگ بود با تعدادي نفر با همان قيافه ها و چند تا عراقي كه ميشد از لباس هاشون تشخيص داد .فهميدم كه دارند منو ميبرند داخل عراق.وقتي بدن زخمي ام رو داخل ماشين انداخته و حركت كردند ،پيش خودم گفتم پس معصومه چي ميشه؟يعني ديگه بابا امان رو نمي بينم .درد مجالم نميداد و مجددا بيهوش شدم.
وقتي بهوش آمدم يك اطاق 6*4 متري بود و من همونجا روي يك تخت فلزي افتاده بودم.تنهاي تنها.خواستم تكون بخورم واز تخت بيام پايين ،نتونستم و ديدم كه دست ها و بدنم رو بستن به تخت.خواستم كسي رو صدا بزنم كه ديدم هيچ صدايي از من در نمي آد.يادم افتاد با گلوله اي كه به سرم خورده قدرت تكلم ام رو از دست داده ام .درد وحشتناكي داشتم و بدون اينكه بتونم تكون بخورم چشامو به سقف دوختم .باورم نمي شد.من اسير شده بودم!.
تقريبا 2.5 ماه بود كه در آن سلول بودم .زخم ها عفونت كرده و از بيمارستان خبري نبود.هر روز تعدادي با لباس نظامي و شخصي مي آمدند و مزدور گويان كتكم زده و از من اطلاعات آن منطقه و پاسگاه مرزي رو مي خواستند.من حرف آنها را مي فهميدم ولي نمي توانستم تكلم كنم.علاوه بر اين گلوله اي كه از سمت چپ پيشاني ام به سرم فرو رفته بود ، چند سانتيمتر آنطرف تر از پشت سرم خارج شده بود .من چپ دست بودم و سمت چپ بدنم نيز فلج شده بود.آنها باور نمي كردند كه نمي توانم حرف بزنم و همين باعث ميشد كه بيشتر كتك بخورم و بيشتر در انفرادي بمانم.آنها فكر ميكردند كه اطلاعات مهمي دارم و نمي خواهم به آنها بگويم .در صورتيكه من سربازي بودم كه يك ماه بيشتر نبود به آن منطقه اعزام شده بودم.گاها آنقدر كتك ام ميزدند كه زخم سرم دوباره باز شده و خونريزي ميكرد.فشار زيادي رويم بود ولي نمي خواستم آنجا بميرم.همه اش فكر ميكردم اگه بميرم معصومه چي ميشه؟ نمي تونستم به اين سئوال جواب بدم.
اونها كه لباس نظامي داشتند و بهشون ارتش آزاديبخش مي گفتند رو از قبل نمي شناختم.اصلا اسمشون رو هم نشنيده بودم. دهنشون خیلی لق بود و دائما فحش می دادند .زناشون هم لباس سبز يا خاكي داشتند و من هيچ كسي رو تو ايران از اینها نديده بودم كه اينقدر فحش بلد باشه،ولي اونها براحتي ركيك ترين فحش ها رو بهم ميدادند.عجب جايي گير افتاده بودم و هيچ كاري هم نمي تونستم بكنم.
بعد از يه مدتي اومدن و گفتن كه اگه واقعا نمي توني حرف بزني كه ما با ور نميكنيم ، باشه بگير بنويس.نمي تونستم حرف بزنم سمت چپ بدنم فلج بود و من هم كه چپ دست بودم نمي تونستم بنويسم.
هر چه با ايما و اشاره مي گفتم قبول نميكردند.يك روز كه خيلي زده بودندم با دست راست شروع كردم به نوشتن .نيم ساعت طول كشيد كه با آن وضعيت يك خط براشون نوشتم .نوشتم كه من چپ دستم و سمت چپ بدنم هم فلج شده و عملا نميتونم بنويسم .با دست راست هم اينطوري دارم مينويسم ولي تا يك جمله بنويسم ،جونم بالا مي آد.بدنم رعشه ميگيره.دردم شديد تر ميشه.
واقعا هر روز سردرد هاي عجيب و وحشتناكي سراغم مي اومد ،بطوري كه كف زمين و تخت رو گاز مي گرفتم.ولي اونها باور نميكردند.و هر بار كه اين جواب رو از من مي شنيدند شروع ميكردند به كتك زدن.ديگه از زندگي و زنده بودن بيزار شده بودم . وقتي به مرگ فكر ميكردم ،آخرش نمي تونستم آن را قبول کنم اخر چرا باید مرگ را می پذیرفتم؟
نمي خواستم بميرم.چون معصومه چشم براهم بود و حلقه هاي عقد كه مادرم توي چمدون قديمي خودش گذاشته بود.
يك روز يكي از اونها اومد و گفت كه از كوت مي بريمت اشرف .بالاخره بحرفت مي آريم.چشم ها و دستهامو بستند انداختند توي يك آمبولانس و با طناب بستنم به تخت.
نفسم بالا نمي آمد ،ولي بايد تحمل ميكردم.بعد از چند ساعت رسيديم به همانجايي كه ميگفتند.
چشم هام بسته بود ،پرده هاي ماشين رو هم كشيده بودند و من چيزي رو نمي تونستم ببينم.ماشين كه توقف كرد بازم كرده و چشم و دست بسته بردنم توي يك اطاقي و انداختند توي اطاق،در رو بستند و رفتند.
دو ساعت بعد صداي باز شدن در رو شنيدم.من همونجا كه انداخته بودنم ،افتاده بودم و نمي توانستم تكون بخورم.دست هاي سردي چشم بندم رو باز كرد.بعد دستهامو باز كرد.و پس از اينكه مقداري فاصله گرفت ،گفت من عادل هستم.خوب خوتو زدي به بيزبوني ،مادر هرزه ات بهت زبون ياد نداده يا اينكه لال موني گرفتي؟.مزدور پست فطرت!
و يك كشيده محكم آنچنان به بناگوشم زد كه روي زمين افتادم.و بعد هم از اطاق خارج شد و در رو محكم بست و قفل آن را هم قفل كرد.
بعد از نيم ساعتي كه بيجان روي زمين افتاده بودم ،مقداري به خودم اومدم و گفتم بهتره در بيارم به بينم كجام؟ تموم انرژي و نيرومو جمع كردم تا بتونم از جام بلند بشم.وقتي بلند شدم ،تازه متوجه شدم محلي كه هستم يك سلول نفوذ ناپذيره .
هيچ راه نفسي به بيرون نداشت.پنجره اي در كار نبود.هواكش نداشت و فقط يك درب سنگين آهني دو جداره بود كه هيچ سوراخي به بيرون نداشت.سلول بزرگ بود ولي من تنها و کوچک بودم و از سرنوشت حسن و سرگروهبان محسن هم هيچ خبري نداشتم.
درب سلول يك دريچه آهني از زير داشت كه موقع صبحانه و يا ناهار ،غذا رو از اونجا مي دادند.
تو عمرم يك شب هم زندون نديده بودم.تازه 19 سالم تموم نشده بود.فقط تو بعضي از فيلم ها درب هاي آهني اينطوري ديده بودم و آدم هايي كه معمولا هيچ ترحمي به زنداني نمي كردند.
درست حدس ميزدم ،كتك و شكنجه ازروز بعد شروع شد و اسامي بقيه شكنجه گر ها رو هم در طي همين روزها فهميدم.مجيد عالميان،عادل،مختار،سجاد،حسن نظام ونادر رفيعي نژاد .
تقريبا هر چند روز يك بار شكنجه ميشدم و يا يكي از همون شكنجه گر ها در حين بازجويي كتكم ميزد.سه بار هم صحنه اعدام قلابي برايم ترتيب دادند .ولي من كه نمي دانستم و واقعا فكر ميكردم مي خواهند اعدام ام بكنند.
وقتي چشم بسته و دست بسته،پشت به ديوار و روبروي جوخه آتش مي ايستادم ياد معصومه بودم و بابا امان و حلقه هاي عقد كه در صندوقچه مادرم شهر بانو بود.
وقتي صداي رگبار كلاشينكف كه گلوله هاي آن در بالاي سرم روي ديوار فرو ميرفت را مي شنيدم ، از حال ميرفتم و ناخودآگاه روي زمين مي افتادم و از گردو خاكي كه روي صورتم مي ريخت متوجه ميشدم كه نمرده ام و هنوز زنده ام.
بي اختيار دنبال درد جديدي در بدنم بودم تا ببينم آيا اين گلوله ها جايي از بدنم را هم سوراخ كرده يا نه ؟
وقتي مطمئن ميشدم كه هنوز نمرده ام ،چشم هاي معصوم معصومه رو از پشت چشم بند مي ديدم .نگاهي گرم و صميمي كه منو نيگاه ميكرد و منو مي خواست...
دوباره سلول بود و روزهاي سخت زندان انفرادي در قرارگاه اشرف.وقتي سرم عفونت كرده بود يه دكتري رو همونجا آوردند توي زندون و بالاخره بعد از چند ماه سرم رو مداوا كرده و بخيه زد.لحظه ها خيلي برايم سخت ميگذشت و هر روز با شيوه اي جديد تر شكنجه ام مي كردند تا بقول خودشان من به زبان بيام يا اينكه بتونم بنويسم.
ولي من قدرت تكلم نداشتم.چند بارکه شرايط خيلي سخت شده بود و من هم مقداري با گذشت زمان جون گرفته بودم ،تصميم گرفتم خودكشي كنم و از دست همه چيز راحت بشم .
ولي در هر سه بار عادل و مجيد عالميان نذاشتند كه بميرم و نجاتم دادند.اين كار باعث شده بود كه مقداري از فشار روي من رو كم كنند ولي نمي دانستم چرا دست از سرم برنمي داشتند.بدون هيچ آينده اي اسير دست سرنوشت اونها بودم.
يك سال رو به تنهايي در اين سلول سپري كرده بودم .يك روز عادل آمد و گفت كه تو رو به سلول ديگري مي بريم.چشم ها و دست هايم را بسته و به محل ديگري منتقل كردند .
در داخل سلول جديد وقتي دست ها و چشم هايم را باز كردند ،حسن و سرگروهبان محسن رو ديدم و بي اختيار خودم رو روي آنها انداختم .خيلي خوشحال بودم.بعد از يك سال برايم دنياي ديگري بود و تازه فهميدم كه اونها زنده موندن .
6 ماه رو توي اون سلول سپري كردم ، ديگه از شكنجه خبري نبود تو اين مدت تونسته بودم با تمريني كه ميكردم، مقداري به حرف بيام .گر چه آهسته و كند و با لكنت زبون ولي ديگه ميتونستم حرف بزنم .زخم هاي پا و سرم خوب شده بودند و با همان ميزان ورزشي كه توي سلول ميكردم تونستم با تمرين زياد سمت چپ بدنم رو به حركت در بيارم.ولي حالت نرمال اول رو نداشتم ودر راه رفتنم مشخص بود كه سمت چپ بدنم مقداري گرفتگي و كندي دارد.
يك روز صبح عادل درب سلول را باز كرد و گفت كه شما بايد به محل جديدي برويد.بعد رفت و سه دست لباس شخصي آورد و هر سه مونو سوار ماشين كرده و با مجيد عالميان ما رو به قسمت ديگه اي كه اسم اش پذيرش بود بردند.
اونجا به ظاهر وضعيت بهتر از زندون بود.ديگه سلول نداشت و آسايشگاه داشت .زندانبان نداشت ولي يه نفر رو بعنوان مسئول بهمون معرفي كرده بودند كه بايد عادت كرده و بهش ميگفتيم برادر مسئول.اون تنها مراقب نزدیک ما بود.
غذا رو توي سالن غذاخوري مي خورديم .بعدش هم كه محوطه بازي داشت و مي تونستيم زمان ورزش توي محوطه بريم و با بقيه نفراتي كه آنجا بودند فوتبال بازي كنيم.ولي ديوار هاي دورتا دورش از بلوك ساخته شده بود و اين تنها وجه مشترك اش با زندان بود كه نمي توانستي نزديك همين ديوار بري.
با گذشت زمان فهميدم محل جديد كه پذيرش نام دارد در واقع محلي است كه همه جور آدم از اين ورو آنور به اين محل آورده اند تا بعد از انواع آموزش ها بين يكان هاي ارتش آزاديبخش تقسيم بشند.
عده اي بودند كه مثل ما اسير بودند ،تعدادي از ايران اومده بودند.يه عده اي هم از اروپا اومده بودند و تعدادي هم از تركيه و پاكستان و يا امارات و ساير كشورها براي كار ويا رفتن به اروپا اومده بودند و نمي دانم كه اونجا چيكار ميكردند.
توي پذيرش،حرف زدن با همديگر ممنوع بود .وقتي دو نفر با هم و به تنهايي حرف ميزدند ،مي گفتند دارند محفل ميزنند و محفل زدن در اونجا جرم سنگيني داشت.بلافاصله مسئولين افراد مي آمدند و به نفر تحت مسئوليت شان تذكر ميدادند كه با هم صحبت نكنند .ولي ملتي كه ا ونجا اومده بودند نمي تونستند اين قوانين را رعايت كنند و به همين دليل عمدتا به مشاجره و بعضا نيز به زد وخورد نيزو ها ميكشيد .و به اين ترتيب مدت ها طول كشيد تا همين ها رو بفهمم.
اونجا توي پذيرش زن مسني بود كه اونو خواهر بتول صدا ميكردند.هر هفته يك تا دو بار نفرات جديدالورود رو توي سالن پيشش ميبردند وتو اين تجمع به ما مي گفتند كه خواهر بتول با شما نشست د اره.مدتي طول كشيد تا بفهمم فاميلي بتول، رجايي است و.بتول رجايي شوهرش را در يكي از عمليات هاي سازمان بر عليه ايران از دست داده است.و ما اجبارا بايد ياد ميگرفتيم كه به او بگوييم ،خواهر بتول!.
همه چيز پذيرش برام عجيب بود و عادت كردن به شرايط و قوانين سخت اونجا برام خيلي سخت و دردناك بود .بطور خاص براي من كه اسير آنها بودم.خيلي از نفرات پذيرش از سرگذشت من خبر نداشتند ولي مسئوليني كه داشتم مي دانستند كه من در نوار مرزي ايران اسير شده ام و اين رو ميشد از نگاه هاي تحقير كننده اونها تشخيص داد.
دوران پذيرش همراه بود با آموزش هاي نظامي ،سياسي و ايدئولوژيك .كلمات سياسي و بطور خاص ايدئولوژيك برايم ناآشنا بودند ولي من و بقيه افرادي كه در آنجا بودم مجبور بوديم هر چه را كه ميگفتند ياد گرفته و اجرا كنيم.هيچ راه فراري برايم وجود نداشت .مثل آدمي بودم كه يه نفر دستهاشو رو گلوم حلقه كرده باشه و هر لحظه بيشتر فشار بده.هميشه اين احساس خفگي رو داشتم و وقتي مي تونستم به معصومه فكر كنم اين احساس بيشتر خفه ام ميكرد.هيچ كاري از دستم بر نمي آمد و بايد خودم رو به دست سرنوشت ميسپردم.
چند ماهي بيشتر نبود كه توي پذيرش بودم .يك روز مسئولم صدام زد و گفت كه از امروز برنامه روزانه ات ديدن نوارهاي انقلاب خواهر مريم است.نمي دانستم موضوع چيه ولي بايد تمام نوارهاي منتخب انقلاب ايدئولوژيك سال 1368 و تعدادي نوارهاي بعد از اون رو مي ديدم و نسبت به اونچه كه از اين نوارها فهم كرده بودم بايد گزارش مينوشتم.و اين ديگه خيلي برام سخت و دردناك بود.خودم بايد از خودم گزارش مينوشتم.در تموم عمرم به زحمت يادم ميآد كه تونسته باشم يك صفحه کامل نامه نوشته باشم .
ولي اونجا مجبورم ميكردند كه فكرم رو نسبت به مسائل زن و مرد باز كرده و از درون خودم بعنوان آلوده گي هاي نفرت انگيز زندگي گزارش مينوشتم.و در انتها نيز بايد مينوشتم كه من رضا ايزانلو ، معصومه را بطور مادي و ذهني طلاق ميدهم .اون هم نه يك بار بلكه تا ابد بايد طلاق ميدادم.و علاوه بر اين بايد مينوشتم كه تا ابد ديگر به معصومه فكر نخواهم كرد و ما به ازاء آن بايد به خواهر مريم و برادر مسعود فكر كنم.و با سنگ انقلاب آنها هر چيزي بجز اون ها رو بعنوان شيطان رجيم ،رمي جمرات ميكردم.
آخه چرا ؟
معصومه چشم انتظارمه .من معصومه رو دوست دارم .من براش ميميرم.چرا ازدواج نكرده بايد طلاق ابد الدهر بدهم ؟.
آخه اين عدل و انصافه؟.اصلا چرا بايد مثل شما فكر كنم؟.
شمائيد كه اسمتونو گذاشتيد مجاهد و ارتش آزاديبخش .شمائيد كه برادر مسعود و خواهر مريم داريد.من كه مثل شما نيستم.اصلا چرا منو اسير كرديد؟
مگه من با شما چيكار كرده بودم؟اصلا من يه بار هم اسم شما رو تو ايران نشنيده ام
شما كي هستيد؟
خواهر مريم و برادر مسعود تان مگه كي هستند؟
آخه مگه زوره؟ من با زور سرنيزتون هيچ چي نمي پذيرم .
من هيچچي تونو قبول ندارم.من مي خوام برگردم ايران.مي خوام برم دنبال خونه زندگيم.و.... .
اين جملات و انبوهي از سئوالات ديگه همينطور توي ذهنم وول ميخوردند و متاسفانه نمي تونستم اونا رو به كسي بگم.چون گفتن همانا و چوب خوردن همان.
اون هم چه چوبي ؟
كه تو اين يك و نيم سال بخوبي از دست برادران و خواهران انقلاب كرده،چشيده بودم و مزه تلخ و دردناك اون هنوز زير دندون هاي شيكسته ام در زير شكنجه مونده بود.
نيشستم با خودم عهد بستم كه براي زنده موندن ،هر كار سختي كه بخوان انجام ميدم بجز انقلابي كه از من ميخوان.
و اين درست نقطه مقابل چيزي بود كه اونها از من مي خواستند.
و من در آخرين نشست انقلاب ايدئولوژيك كه با بتول رجايي و فهيمه ارواني داشتم تمام شجاعت و انرژي باقيموندمو جمع كردم و فرياد زدم طلاق هر گز ! حتي به قيمت تيكه تيكه شدن و مرگ.و اين ديوار سرخ بلندي بود كه در قرارگاه هاي مجاهدين بين خودم و اونها كشيدم.
و اونها درطي ساليان هيچ وقت نتونستند خدشه اي به اين وارد كنند.
بتول و فهيمه خيلي عصبي شدند.و با تحريك اونها اكثر آدم هاي سالن روي سرم ريختند و چند سيلي و لنگ و لگد هم نوش جان كردم ولي هيچ چيزي برام كارگر نبود .
با تمام آرزوهايي كه داشتم تصميم گرفته بودم ضرب المثل قديمي "مرگ يك بار شيون هم يك بار" رو عملي كنم.
همينطور هم شد.موقتا دست از سرم برداشتند.بعد از اون نشست ها كه در مجموع 8 ماه در پذيرش بوديم ما رو بين يگان هاي ارتش تقسيم كردند و من به قرارگاه زهره قائمي و به شهر العماره عراق منتقل شده و به يك يكان زرهي تحويل داده شدم.
تو همون قرارگاه بين من و بقيه آدمهايي كه اونجا بودند تبعيض قائل ميشدند.مثلا نفراتي كه آموزش زرهي نديده بودند و حتي در يكان زرهي نبودند بايد براي آموزش زرهي ميرفتند ولي من كه جزو يكان زرهي شده بودم از اين آموزش محروم بودم.همينطور آموزش رانندگي با خودرو كه چند سال طول كشيد تا قبول كنند كه به من هم مثل بقيه آموزش رانندگي بدهند.
مي دانستم كه هيچ اعتمادي به من ندارند و به همين دليل هم هميشه اين علامت سئوال روبروم قرار داشت كه پس چرا منو نيگه داشتند؟.
چرا به عراقي ها تحويل ندادند؟
چرا بر نگردوند به ايران؟
اصلا چرا نکشتند؟
و چرا هاي ديگه كه بعد ها معلوم شد مي خواهند از من توي عمليات هاي مرزي بر عليه ايران استفاه كنند.
تو همين دوران بعد از گذروندن آموزش هاي رزمي به همراه واحد هاي عملياتي مرا نيز به مناطق مرزي ايلام و دهلران مي بردند ولي هيچ وقت جزو واحد عملیاتی براي عمليات به داخل ايران نمي فرستادند.
و من هميشه مترصد فرصتي بودم كه بتونم از چنگ اين ها فرار كنم.ولي از اونجا كه فرمانده مستقيم ام هميشه سايه به سايه دنبالم بود من نيز هيچ وقت چنين شرايطي رو نتونستم بدست بيارم.
و مواقعي كه به محدوده مناطق مرزي ميرفتيم نگاهم و احساس ام به آن ور مرز پر ميكشيد و سبك بال تا جايي كه معصومه براي خداحافظي و انتظارم دست بلند كرده بود ميرفت.
روزهايي كه در قرارگاه بوديم ،توي آسايشگاه كه مثل آسايشگاه هاي داخل سربازخونه ها بود، يك كمد فلزي داشتم كه تنها يادگاري معصومه رو كه عكس اش بود داخل اون گذاشته بودم و هر روززماني كه هيشكي توي آسايشگاه نبود در كمدمو باز ميكردم و روبروي چشم هاي پاك معصومه مي ايستادم و نيگاش ميكردم و آروم لب هامو میگذاشتم روی عکس معصومه و فشار میدادم و می گفتم دوست ات دارم معصومه!
بیش ازدو سال بود که از هيچ چي خبر نداشتم.نه از خانواده ،نه از معصومه و نه از دوستهاي محله .از هيچ كس و هيچ چي خبر نداشتم.و تنها دلخوشي ام عكس معصومه بود كه منو به اعماق درياي پاك چشم هاش فرو مي برد. من با اين عكس در زندان رنگارنگ و بی محتوای مجاهدين زندگي كرده و به زنده بودن اميد مي بستم.
اما دست روزگار به تنها دلخوشيم هم رحم نكرد.یک روز که بعد از تمرينات نظامي به آسايشگاه برگشته بودم . بوي سوختگي به مشام ام رسید.وقتي در كمد ام رو باز كردم ديدم از عكس قشنگ معصومه فقط يك خاكستر باقي مونده.شوكه شده بودم .عكس معصومه رو داخل كمد ام آتيش زده بودند .گيج شده بودم .بغض گلوم رو فشار ميداد.ولي از اونجا كه عهد كرده بودم اونها حتي يك قطره اشك هم توي چشمام نبينند ،به همين دليل نه تنها اون روز بلكه هيچ وقت گريه نكرده واشك نريختم.
خاكستر عكس معصومه رو در پاكت ريخته و توي كمد ام گذاشتم. يك روز صبح،وقتی باد به سمت مرز هاي شرقي عراق ميوزيد ، خاكسر عكس معصومه را به باد سپردم تا شايد بوي عشق ام رو به مشام معصومه در" بابا امان " برسونه.
روزهای سخت زندگی ، پایانی نداشت .برنامه روزانه یک ریتم خاص و منظمی داشت که بیشتر به یک زندگی ماشینی و کوک شده شبیه بود.
صبح ساعت 0530 بیدار باش بود.یک ربع زمان کار فردی بود .بعد بلافاصله صبحانه که آن هم یک ربع بیشتر نبود.بعد از صبحانه جلو سالن غذاخوری تجمع یکان بود و فرمانده یکان دستور کار روزانه را ابلاغ میکرد.
و به این شکل بلافاصله باید سر کار میرفتی .ظهر ساعت 1245 کار تعطیل میشد و بلافاصله ساعت1300 تا 1330 نهار بود.بعد از نهار یک ساعت کار فردی ، نماز و استراحت بود .ساعت1400 مجددا کار شروع میشد و تا ساعت 1900 ادامه داشت .ساعت 1900 تا 2000 ورزش بود و از ساعت 2000 تا 2030 نشت واحد بود ساعت 2030 تا 2100 شام بود و از ساعت 2100 تا 2300 نیز نشست های انتقادی ،اجرایی و ... بود .زمان خاموشی ساعت 2300 بود .
روز بعد به همین شکل تکرار میشد .این یک برنامه روند شده بود حال علاوه بر اینها کارهای دیگری نیز بود که در همین زمانبدی ها می بایست انجام میدادی مثلا نگهبانی که معمولا هر شب و یک شب درمیان 2 تا3 ساعت باید با فرمانده تیم ات نگهبانی میدادی و به همین دلیل از زمان استراحت کم می آوردی.
اوایل نمی فهمیدم که چرا این همه برنامه روزانه را فشرده چیده اند.ولی کم کم فهمیدم و یک روز وقتی بصورت اتفاقی پشت درب اطاق فرمانده قرارگاه منتظر بودم تا صدایم کند ،شنیدم که به فرماندهان یکان هایش می گفت که به نیرو آنقدر کار بدهید تا فرصت سرخاراندن نداشته باشد.
اگر نیرو زمان بازتری و برنامه بازتری داشته باشد فکرش از مبارزه دور شده و به زن و زندگی فکر خواهد کرد و یا اینکه فرصت محفل زدن پیدا خواهد کرد.
شما برای نیروی تان کار تولید کنید .جنس و نوع کار مهم نیست .مهم این است که وقتش را آنقدر پر کنید تا وقتی که برای استراحت روی تخت دراز میکشد فرصت و نای فکر کردن نداشته باشد.
رعایت کردن موازین این شیوه از تفکر برایم سخت بود ولی بصورت شکلی و بدون محتوی هم که شده باید رعایت میکردم وگرنه با وضعیت جسمی بدی که داشتم میترسیدم حجم کار بیشتری را روی سرم بریزند.
به همین دلیل در تمام دورانی که در تشکیلات بودم با کسی دوست نشدم.با کسی صحبت نمیکردم تا بگویند محفل میزند .
حتی اگر کاری هم نداشتم ،همیشه خودم را مشغول نشان میدادم .چون فهمیده بودم که مجاهدین دنبال کار مفید نیستند و فقط کافی است که ظاهرا طبق گفته آنها عمل کرده باشی و این طور برای تو نیز شرایط سخت ،مقداری ساده تر میشد .
از این همه تناقض و دودلی متنفر بودم ولی کاری جزصبرو تحمل نمی توانستم انجام بدم وبا این حال با ید آن را پنهان نگه میداشتم.
ماه ها به ا ین شکل گذشت و بعد از آن هم نشست های طعمه در سال 1380 و 11 سپتامبر که در قرارگاه باقرزاده در جاده بغداد – رمادی بودم .نشست هایی که 4 ماه طول کشید .
در این دوران با پدیده های جدیدی از سفاکی فرقه رجوی دربرابر اعضاء خودش آشنا شدم.که بدترین آنها ، پدیده های نشست غسل هفتگی و عملیات جاری به سبک جدید بود.
در نشست های غسل که هر هفته یک بار تشکیل میشد می بایست فاکت های درون ذهن خودت را تحت عنوان فاکت های جنسی و جنسیتی روی کاغذ آورده و دریک جمع بزرگ برای همه قرائت میکردی .
سپس دشنام ها شروع میشد.تعدادی از افراد روی سر فردی که فاکت های خودش را خوانده بود میریختند و علاوه بر دشنام هایی که میدادند درمواقع زیادی به کتک زدن فردی که فاکت خوانده بود نیز منجر میشد.
شرایط من که هیچ کدام از اینها را قبول نداشتم بدتر بود نه فاکت عملیات جاری می خواندم و نه فاکت غسل هفتگی و به همین دلیل به ضد انقلاب مریم رجوی متهم بودم.وهمیشه زیر ضرب تهمت ها و افتراها و حتی کتک زدن ها قرار میگرفتم .
خدایا چه باید میکردم؟ خدایا ای کاش همانجا لب مرز با همان گلوله هایی که به سمت ام شلیک میشدند جانم را میگرفتی ! آخر چه مبارزه ای ؟با کی؟ برای چی ؟ به چه دلیلی؟ اگر واقعا با همه بلایایی که سرم آورده بودند ، اگر اندکی حق داشتند و دنبال جرئه ای از حقیقت بودند حتما جانم را در اختیارشان می گذاشتم.
ولی این ها در طی این مدت که شاهد فعالیت هایشان از داخل قرارگاه ها تا نقاط مرزی بودم ، کاری جز مزدوری برای نیروهای صدام حسین و دشمنی با مردم نواحی مرزی و خیانت به مردم ایران نداشتند .و من این را بخوبی درک کرده بودم.
نشست های 4 ماهه طعمه با تمام سختی هایش بدلیل بروز واقعه 11 سپتامبر تعطیل شد و با ید دوباره به قرارگاه موسوم به موزرمی در شهر العماره برمیگشتیم.
از زمانی که به العماره برگشتیم تا زمانی که از آنجا به قرارگاه اشرف کوچ کردیم ،چند ماهی طول کشید و زندگی در آنجا همان زندگی گذشته وتکراری بود بعلاوه اینکه مقداری نیز بدلیل نشست های جدید سخت تر شده بود.
ولی برای من دیگر فرقی نمیکرد عزم کرده بودم که در هیچ کاری همراه آنان نباشم.مثل آنها فکر نکنم و در عمل کردن نیز مثل خودم باشم.
بنابر این اکثر نشست ها را نمیرفتم و این باعث شده بود که بیشتر به من سخت بگذرد.
در همین نشست ها بود که حسن رودررو به من خیانت کرد .یک روز دریکی از نشست ها برای اینکه شعله آتش دشنام و کتک زدن را بالا ببرد به زهره قائمی که فرمانده قرارگاه و مسئول نشست بود ،گفت علی بجنوردی (اسم مستعاری بود که اجبارا در تشکیلات رویم گذاشته بودند تا شناخته نشوم.چون اسیر بودم و به صلیب سرخ معرفی نشده بودم) به دروغ به مسئولش گفته بود که عکسی که در کمد اش دارد مربوط به خواهرش می باشد ولی من که در پاسگاه با علی بودم می دانستم که این عکس مربوط به نامزد اش معصومه است .
از اینجا بود که فهمیدم عکس معصومه را چه کسی یا چه کسانی در داخل کمد ام به آتش کشیده اند .
آن نشست ،نشست انتقام و زخمی کردن مجدد من بود و با اینکه چند تا از مجیز گویان رجوی همراه با سر دادن بدترین دشنام ها کتک ام میزدند ،فریاد زدم هر گز به انقلاب پوشالی شما و خواهر مریم تان سر تعظیم فرود نخواهم آورد.
و از این لحظه به بعد همیشه مورد سوءظن جدی بودم و مسئولی که برایم گذاشته بودند همیشه و در همه جا سایه به سایه دنبالم بود.
سال 1381 بود .بوی الرحمن رجوی و صدام به مشام میرسید .حمله آمریکا به عراق قریب الوقوع بود و به همین دلیل می بایست به منطقه جبه داغ در حوالی جلولا(یکی از شهر های عراق ) میرفتیم.
ترسی نداشتم .می خواستم اگر فرصتی پیش بیاید به سمت مرز فرار کرده و به ایران برگردم تا دوباره بتونم معصومه رو ببینم.
شب چهار شنبه سوری سال 1381 همراه با یکان زرهی شبانه قرارگاه اشرف را ترک کرده و به جبه داغ (کوه های حوالی شهر جلولا در عراق ) رفتیم و در کوه های آنجا پناه گرفتیم.
روزهای سختی در پیش داشتیم ؛بمباران هواپیماهای آمریکایی ،حمله اهالی روستاهای اطراف جبه داغ به محل های استقرار ما و کشته شدن تعدادی از هم قرارگاهی ها در اطراف شهر جلولا و کوه های جلولا و نفت شهر و جاده های مواصلاتی اطراف شهر ؛ارمغان رجوی به ما بود.
مسعود رجوی و مریم رجوی در نشست توجیهی در قرار گاه اشرف گفته بودند که در صورت شیلک حتی یک تیر به سمت ما و یا قرارگاه های سازمان ،حمله نیروهای سازمان به ایران شروع میشود .(و به این شکل رجوی می خواست یک قتل عام عمومی برای رزمنده های خود در عراق راه بیاندازد) اما مسعود و مریم رجوی برخلاف وعده ای که داده بود از عراق فرار کرده و ما را در بیابان های عراق تنها گذاشتند تا زیر بمباران هواپیماهای آمریکایی و انگلیسی و یا هجوم مردمی که از مجاهدین در زمان صدام زخم خورده بودند نابود شویم.
به گفته رجوی که بلافاصله بعد از تحویل سال نو1382 در کوه های جبه داغ برای ما قرائت شد؛آن فرصت طلایی پیش نیامد و علت هم این بود که سید الرئیس اش به یکباره سرنگون شده و تمامی ارتباطات اش را با رجوی قطع کرده بود و رجوی علاوه بر اینکه دلخوری شخصی داشت، عملا نتوانسته بود به آرزویش یعنی قتل عام افرادش در مرز های عراق و ایران برسد.
بعد از این واقعه ها و استقرار نیروهای ارتش آمریکا در محل های استقرار نیروهای رجوی در کوه های اطراف جلولا و در نقاط مرزی ، به پادگان سپاه دوم عراق در منطقه جنوبی جلولا منتقل شده و پس از یک ماه استقرار در آنجا با اجازه ارتش آمریکا به قرارگاه اشرف بازگشتیم.
و دوباره روزهای تکراری گذشته فرا رسید.ولی این بارروابط افراد ناراضی با نیروهای سازمان فرق زیادی نسبت به قبل پیدا کرده بود و عملا می توانستیم حرف مان را به سازمان بزنیم و این هم از سر خیر نیروهای آمریکایی مستقر در اشرف بود که سازمان مجاهدین می خواست به آنها نشان بدهد که دموکرات نیز هست و چیزی در بدست آوردن دل آمریکایی ها کم نخواهد گذاشت.
روزهای اول مجاهدین از نیروهای آمریکایی به شدت میترسیدند ولی در روزهای بعد بنا بدستور فرماندهان و مسئول وقت سازمان مجاهدین (مژگان پارسایی) همان راه و روشی که سازمان رجوی با ارتش صدام داشت با نیروهای آمریکایی نیز شروع شد.
سازمان مجاهدین هر هفته می بایست آماده سازی چند میهمانی برای نیروهای آمریکایی را ترتیب میداد ولی ازما عناصر ناراضی در این میهمانی ها استفاده نمی کردند ومی ترسیدند که به آمریکایی ها بگوییم ما را به اجبار در اشرف نگه داشته اند .
البته نیروهای آمریکایی ماهیت واقعی سازمان مجاهدین را تا اندازه زیادی درک کرده بودند و با این میهمانی ها بیشتر از قبل به ماهیت واقعی مزدوری و تروریستی مجاهدین پی میبردند.
در این دوران از چند مرحله عبور کردیم ؛سلاح ها و تانک ها را تحویل نیروهای آمریکایی دادیم و علاوه بر این در مصاحبه با نیروهای آمریکایی نیز شرکت کردیم که من آزار و اذیت و ماندن اجباری خودم در سازمان مجاهدین را برای آنها توضییح دادم.
در همین دوران یکی از نفرات سازمان که از قرارگاه اشرف فرار کرده بود ، توانست خودش را به ایران برساند .
این فرد در ایران سراغ خانواده افرادی که می شناخت رفته بود و به آنها از وضعیت فرزندانشان اطلاع داده بود .همینطور سراغ خانواده من در بابا امان نیز رفته بود.
چند ماه پس از آن یک روز مسئولم آمد و گفت که پدر و مادر و دائی ات همراه با تعداد زیادی از ایرانی ها به اشرف آمده و می خواهند با تو ملاقات کنند ولی یک ساعت بیشتر وقت نداری چون آنها با کاروان وزارت اطلاعات آمده اند.
من از خوشحالی در پوستم نمی گنجیدم.همانجا پرسیدم چرا یک ساعت؟
ولی پاسخی نشنیدم.مسئولم مرابه سالن میهمانان در کنار درب ورودی اشرف برد .انبوهی از ایرانیان برای دیدار با فرزندانشان به آنجا آمده بودند من دنبال پدر و مادرم میگشتم که ناگهان پدر و مادرم را دیدم خیلی پیر شده بودند خودم را در آغوش آنها انداختم هر دو برایم گریه میکردند .
من عهد کرده بودم که پیش آن نامردها یک قطره اشک هم نریزم .دوروبرما را از زهره قائمی و بتول رجایی گرفته تا دیگر مسئولین سازمان مجاهدین گرفته بودند و عملا ما در محاصره آنها بودیم .
هر جا که میرفتیم تا دو کلمه با هم حرف بزنیم نمیشد چون مسئولین سازمان به همین دلیل در آنجا حظور داشتند .
مادرم گفت که ما برای تو مجلس ترحیم گرفته و برایت یادبود گذاشته بودیم .همه به یقین رسیده بودند که همان موقعی که تو اسیر شده بودی کشته شده ای و ناباور بودند که من زنده باشم و هر چند وقت یک بار تمام قدم را برانداز میکرد تا ببیند آیا من خودم هستم؟
حتی یک بار هم شک کرد و دست آخر پیراهنم را بالا زد تا اثر سوختگی دوران بچگی را که روی بدنم دید مطمئن شد که من خودم هستم .
حتی ارتش ایران نیز به خانواده ام گفته بودند که من مرده ام و وقتی مرا زنده میدیدند همه اش میگفتند که پس چرا تماس نگرفته ای ؟
چرا نامه ننوشته ای ؟
گفتم مادر تو خبر نداری که پسرت چه ها کشیده است .من در تمام این 7سال که اسیر دست اینها بودم سه بار نامه نوشتم ولی مطمئن بودم که سازمان مجاهدین این نامه ها را به دست شما نمیرساند.و عملا همینطور هم شده بود و هیچ یک از نامه هایم را به خانواده ام نرسانده بود.
پدرم گفت خوب الان بیا بریم .گفتم پدر من هنوز اسیر هستم و نمی توانم پایم را از قرارگاه بیرون بگذارم .
و اگر این کار را بکنم سازمان به نیروهای آمریکایی اطلاع میدهد تا مرا دستگیر کنند و بعد هم باید دوباره به زندان بروم.
همانموقع که با خانواده ام داشتم صحبت میکردم دیدم که دو نفررا نیروهای آمریکایی دستگیر کرده وبه نماینده سازمان مجاهدین در کنار درب ورودی قرارگاه اشرف تحویل دادند.
گفتم مادر نگاه کن این هم آخر وعاقبت کسی است که بخواهد از دست سازمان مجاهدین فرار کند .معلوم نیست سر این بدبخت چه بیاورند.
بالاخره خانواده ام را متعاقد کردم که الان ممکن نیست و بیشتر برای خودم دردسر درست میکنم ولی قول دادم که یک روزی بتوانم از این اسارت گاه خودم رانجات بدهم .
مادرم گفت که بیچاره معصومه.!
گفتم چی شده ؟بگو !.
مادرم گفت منتظرته .چند ساله!.بغض گلوم رو گرفته بود ولی نمی تونستم اشکهام رو دربیارم.قلبم داشت منفجر میشد ولی چاره ای جز دندان بر جگر خسته سائیدن نداشتم.
بالاخره پدر و مادرم با دست های خالی برگشتند و من دوباره به فکرعشق عمیقی که ازمعصومه و آن چشم های سیاه داشتم فرو رفتم.تمام دردهایم را فراموش کرده بودم و احساس میکردم که در این سالیان، معصومه درد و رنج فراوانی را متحمل شده که برایم قابل درک نیست و مسبب اصلی آن نیز کسی جز رجوی و سازمانش نبود.
بی اختیار دست هایم را بالا برده و همینطور که به غروب آفتاب نگاه میکردم گفتم خدایا نبخش آنکه جوانی من و معصومه را کشت. چرا که من نمی بخشم کسی را که جوانی ام را کشت.
خاطرات بابا امان ،خانواده،همسایه ها وگیسوان پریشان بید مجنون،آن تک درخت کوچه که با گیسوان بلند و سیاه رنگ معصومه در هم آمیخته بود ،دوباره در من زنده شد.و این بار امید وارتر از همیشه و هر زمان دیگر بودم.
غروب آفتاب در برابر تیرگی شب رنگ می باخت و من در خاطرات کوچه باغ های بابا امان پر میکشیدم بی آنکه بتوانم به خداحافظی پدر،مادر و دائی ام جواب بدهم.چشم های گریان هر سه تاشون برایم دردناک بود ولی اشکم در نمی آمد و باید که ایستاده و راست قامت در برابر دیدگان اعوان و انصار سازمان رجوی که ما را احاطه کرده بودند ،می بودم.
پدر و مادرم سوار اتوبوس شده بودند تا به ایران برگردند . چشم های گریان آنها یک دم آرام و قرارنداشت.ومن با اهل خانواده فقط با اشاره دست خداحافظی کردم.و لحظه بعد وقتی اتوبوس به راه افتاد به محل یکان برگشتم.شب بود و من بشدت خسته بودم و دیگر باید می خوابیدم.
از آن روز به بعد دیگر دنبال فرار و خارج شدن از قرار گاه اشرف بودم .تا اینکه مصاحبه دوم نیروهای آمریکایی با اعضاء سازمان شروع شد.این تنها فرصت نهایی من بود که بتوانم با کمک تو از دست سازمان مجاهدین فرار کنم .
نزدیک به ده ماه در کمپ افراد جدا شده نزد آمریکایی ها بودم که یک روز نیروهای آمریکایی گفتند ،کسانی که جزو اسرا هستند بایستی به بغداد بروند .
چون صلیب سرخ جهانی می خواهد با آنها مصاحبه کند.روز بعد با تعدادی از افراد جدا شده که توسط صدام یا سازمان رجوی به اسارت درآمده بودند با هلی کوپتر به بغداد رفتیم.
وقتی در فرودگاه المثنی بغداد از هلی کوپتر پیاده شدیم متوجه شدم که صلیب سرخ برای مصاحبه با ما به آنجا آمده است .
من جزو اولین نفراتی بودم که افراد صلیب سرخ برای مصاحبه صدایم زدند.
وقتی در مصاحبه با صلیب سرخ سرگذشتم را تعریف میکردم چشمهای مصاحبه کننده که یک مترجم ایرانی وابسته به صلیب سرخ نیز در آنجا بود، پر از اشک شده بود و در نهایت نیز نتوانست خودش را نگهدارد. بغض اش ترکید و بی اختیار صدای حق حق اش بیرون زد و در همان حال از من پرسید الان که می خواهی به ایران برگردی چند سالته ؟
جواب دادم 26 سالم تموم نشده.دوباره پرسید ،فکر میکنی معصومه هنوز منتظرته
گفتم نمی دانم.و پس از آن نیز دوباره به کمپ آمریکایی ها برگشتیم تا چند روز دیگر برای پرواز به سوی ایران آماده شویم.زمان ورزش برای افراد جدا شده از سازمان مجاهدین در کمپ نیروهای آمریکایی فرارسیده بود .
رضا باید میرفت.رضا برای ورزش رفت و من در محوطه کمپ قدم میزدم وبه سرگذشت دردناک انسان هایی که سازمان رجوی به دام انداخته بود فکر میکردم.
یک هفته از این ماجرا گذشت .زمان پرواز افرادی که برای رفتن داوطلبانه به ایران ثبت نام کرده بودند رسیده بود نیروهای آمریکایی اطلاع دادند که این افراد صبح روز بعد به تهران پرواز خواهند کرد.و آن شب بعد از شام تا ساعت 0230 صبح با رضا در چادر محل زندگی مان راجع به آینده ، کارش و معصومه صحبت میکردیم .
یادم می آید که از رضا پرسیدم ،آیا هنوز که از سرنوشت واقعی معصومه خبر نداری باز هم دوستش داری ؟
رضا با اندکی مکث پاسخ داد آره واقعا دوستش دارم. گفتم اگه با این همه انتظار برات نمونده باشه چی ؟
گفت اگه به اون برگرده منتظرمه ولی اگه به هر دلیلی منتظرم نمونده باشه به این سادگی دیگه ازدواج نمیکنم.
لحظه غم انگیزی از جلو چشمان رضا رد شد و من آن را به خوبی لمس کردم. صورتم را به رضا نزدیک کردم و آهسته گفتم رضا هر کس سرنوشت خودش را خودش می سازد. با این حال کسی از سرنوشت و فردایش خبری ندارد که بالاخره چه خواهد شد؟
عشق شما عشق خیلی پاکی بود و به همین دلیل نیز یک نصیحت برادرانه دارم .رضا گفت چیه ؟گفتم اگر معصومه برات مونده بود ، واقعا بیشتر از تو خودش را فدای تو کرده است و تو این را باید بفهمی که تا آخر عمر باید مدیون اش باشی و تا زمانی که زنده ای و وجود داری باید به چشم یک زن وفادار بهش نگاه کنی .
ولی اگر برات نمونده بود نمی گم فراموشش کن ، مرد باش و با چشم تحقیر بهش نگاه نکن .چرا که اون به اندازه کافی منتظر تو مونده بود .اتفاقا برو و زندگی اش رو بهش تبریک بگو و این طوری می تونی اون رو هم از تردیدی که با دیدن تو بهش دست میده نجات بدی .
و پس از آن دیگر بچشم یک انسان فداکار بهش نگاه کن و نه معصومه ای که توی ذهنت مونده بود .و این برای هر دو شما خوشبختی خواهد آورد .
صبح ساعت0600 بود که رضا مرا از خواب بیدار کرد .گفت داداش جواد وقت خداحافظی است.از خواب بیدار شدم.همدیگر رو بغل کردیم و به رضا گفتم نمی دونم که آیا دوباره میبینمت یا نه؟ ولی یادت باشه که راه و روش مردانگی رو برای زندگی آینده ات در پیش بگیری .
سختی ها و بدی ها مشکلی از زندگی آینده ات حل نخواهند کرد.ولی با این تجارب زندگی نویی را شروع کن و به فرزندان آینده ات راه و روش راد مردی رو یاد بده تا اونها هم در آینده بدونند که پدرشان در برابر تمام ناجوانمردی های سازمان رجوی سر خم نکرد و مردانه پای عهد و پیمانش ایستاد.
بغض گلوی رضا را می فشرد تاب نیاورد و چند قطره اشک از چشم هایش چکید ، و بعد خدا حافظی کرد و رفت.خبر رسیدن بخشی از افراد جدا شده به ایران در تمامی خبر گزاری ها پخش شد و من رضا را در فیلم مصاحبه هایش دیدم .نفس راحتی کشیدم .با اینکه رضا را مثل برادرم دوست داشتم احساس کردم که یکی از دین هایم به مردم ایران را نیز پرداخت کرده ام .
یک ماه بعد رضا از خانه خواهرش در بجنورد به من که در کمپ آمریکایی مانده بودم زنگ زد و تلفنی با رضا و خواهرش فاطمه صحبت کردم . روم نشد از خود رضا بپرسم .از فاطمه خواهرش پرسیدم که آیا معصومه به انتظار رضا مونده بود یا نه؟ فاطمه جواب داد ، آره ولی نه تا الان .گفتم پس تا کی ؟ گفت تا وقتی که بر اساس اخباری که می آمد مطمئن شده بود رضا دیگر زنده نیست و توسط مجاهدین در مرز کشته شده است. گفتم پس الان چی ؟ فاطمه گفت معصومه الان دو تا بچه کوچک داره.
نفهمیدم کی از فاطمه و رضا خداحافظی کرده و گوشی را قطع کردم .گویی با تمام حرف هایی که به رضا زده بودم ، خودم هم انتظار شنیدن این خبر رو نداشتم . ولی واقعیت داشت ومن هم باید آن را درک میکردم.
بله سازمان رجوی به معصومانه ترین عشق معصومه، حتی دردهکده بابا امان رحم نکرده بود !.
با تبریک به متاسبت تشکیل انجمن نجات خانواده د رسوئد این هم چند عکس از برگزازی جلسه معرفی این انجمن
به قولی،
داستانی تلخ
